Deze week zat ik in het groepje van de PR’ders. Dat hield in dat ik bestaande blog’s moest bekijken en analyseren. Uit die analyse konden onderdelen gejat worden die in het klassenblog verwerkt kon worden. Aan mij de taak het juiste onderdeel te vinden. Daarnaast was ik toch erg nieuwsgierig of er al een reactie op mijn stelling was.
Boeiend!
(Recensie van Niall MacKellar)
In deze recensie behandel ik kort maar krachtig het boek van Rob Wijnberg “Boeiuh!” waarin hij een kritische blik op de samenleving door de ogen van de jeugd beschrijft. Rob is de jongste opinieredacteur van NRC en heeft zijn drie essays genaamd “Boeiuh”, “Chilluh” en “Pimpuh” tot een boek gevormd die maar liefs 93 pagina’s telt.
Uit nieuwsgierigheid van de positieve reacties van mensen die al begonnen waren met het boek (waar ik toen nog niet mee begonnen was) begon ik de achterkant met volle vertouwen dat het een goed boek zou zijn te lezen. Het positieve gevoel werd al snel 180 graden omgekeerd toen ik de foto van de schrijver zag. “Krijgen we z’n gozer die denkt alles beter te weten, terwijl hij waarschijnlijk even jong is als wij”. Maar ja het moest gelezen worden, dus begon ik maar.
Het eerst deel (Boeiuh) vond ik eigenlijk nog het beste deel, dat komt dan ook alleen omdat ik hier een bepaalt beeld bij kreeg die ik wel snapte en gedeeltelijk ook herkenbaar is. Ik kreeg wel een beetje het gevoel dat niks goed was, ik weet wel dat het een kritische blik is op de samenleving maar dit is wel heel kritisch. Alsof hij de televisiegids aan het afvinken was, had hij kritiek op alles wat los of vast zat. Naast dat alles wat je in de tv-gids vind werd behandelt, had ik ook het gevoel dat het een soort samenvatting van de laatste 10 jaar is (dat niet perse slecht is).
Van het tweede (Chilluh) en derde (Pimpuh) deel heb ik eigenlijk weinig meegekregen. Als iemand over de politiek van de laatste jaren gaat praten haak ik al gauw af. De irritatie kwam tot ongekende hoogte toen ik erachter kwam dat om de twee bladzijdes de term ”postmodern” wordt genoemd. Dit alles werd op z’n manier tot een geheel samengesmolten dat het voor mij overtuiging miste.
Door al die negativiteit die zich steeds maar herhaalde kreeg ik een beetje het gevoel dat Rob de samenleving en de connectie die de media daarmee heeft verkeerd bekijkt en een bepaalde agressie op de samenleving probeert weg te schrijven in een boekje van 93 pagina’s. het is een richtingsverkeer die tot de laatste bladzijde standhoud. Daarom heb ik eigenlijk maar een vraag aan hem “Waarom ben je nog in Nederland?”.
Ik heb een aardig moeilijk lees geschiedenis gehad, omdat ik dyslexie heb. Lezen was een hel toen ik jong was. In groep 3 werd ik getest op dyslexie en werd voor de wereld duidelijk waarom ik lastig was en zoveel moeite had met lezen. De jaren daarna werd ik goed geholpen met mijn leesachterstand maar had ik nog steeds een hekel aan het lezen. Ik begon lezen eigenlijk pas na de basisschool leuk te vinden. Dit kwam vooral omdat ik een grootte fantasie heb en erg nieuwsgierig naar de verhalen die de boeken vertelde. Stap voor stap begon ik meer te lezen en begon ik het ook leuk te vinden. Rond mijn vijftiende begon ik volwassen boeken te lezen. Mijn eerste volwassen boek was Carrie van Stephen King (vertaald). Hierna ben ik steeds meer gaan lezen van Stephen en is hij uitgeroepen tot mijn lievelingsschrijver. De laatste paar jaar lees ik ook Engels talige boeken, omdat ik vaak vertaalde boeken las en liever het origineel wilde lezen. Nu kost lezen geen moeite en doe ik het met veel plezier. Als het maar een goed verhaal is.
