http://www.henkblanken.nl/
Op het eerste oog is het een hele standaard blog. Daarom komt hij voor mij over als saai en niet vernieuwend. Iets dat me wel opviel aan deze blog en wat op onze blog nog ontbreekt zijn “tags”. Tags zijn woorden die vaak gebruikt worden op de blog. Deze woorden worden in een grid geplaatst zodat het makkelijker en vooral sneller is om iets te vinden. Woorden die het vaakst gebruikt worden worden het grootst getoond.
Deze week zat ik in het groepje van de PR’ders. Dat hield in dat ik bestaande blog’s moest bekijken en analyseren. Uit die analyse konden onderdelen gejat worden die in het klassenblog verwerkt kon worden. Aan mij de taak het juiste onderdeel te vinden. Daarnaast was ik toch erg nieuwsgierig of er al een reactie op mijn stelling was.
Boeiend!
(Recensie van Niall MacKellar)
In deze recensie behandel ik kort maar krachtig het boek van Rob Wijnberg “Boeiuh!” waarin hij een kritische blik op de samenleving door de ogen van de jeugd beschrijft. Rob is de jongste opinieredacteur van NRC en heeft zijn drie essays genaamd “Boeiuh”, “Chilluh” en “Pimpuh” tot een boek gevormd die maar liefs 93 pagina’s telt.
Uit nieuwsgierigheid van de positieve reacties van mensen die al begonnen waren met het boek (waar ik toen nog niet mee begonnen was) begon ik de achterkant met volle vertouwen dat het een goed boek zou zijn te lezen. Het positieve gevoel werd al snel 180 graden omgekeerd toen ik de foto van de schrijver zag. “Krijgen we z’n gozer die denkt alles beter te weten, terwijl hij waarschijnlijk even jong is als wij”. Maar ja het moest gelezen worden, dus begon ik maar.
Het eerst deel (Boeiuh) vond ik eigenlijk nog het beste deel, dat komt dan ook alleen omdat ik hier een bepaalt beeld bij kreeg die ik wel snapte en gedeeltelijk ook herkenbaar is. Ik kreeg wel een beetje het gevoel dat niks goed was, ik weet wel dat het een kritische blik is op de samenleving maar dit is wel heel kritisch. Alsof hij de televisiegids aan het afvinken was, had hij kritiek op alles wat los of vast zat. Naast dat alles wat je in de tv-gids vind werd behandelt, had ik ook het gevoel dat het een soort samenvatting van de laatste 10 jaar is (dat niet perse slecht is).
Van het tweede (Chilluh) en derde (Pimpuh) deel heb ik eigenlijk weinig meegekregen. Als iemand over de politiek van de laatste jaren gaat praten haak ik al gauw af. De irritatie kwam tot ongekende hoogte toen ik erachter kwam dat om de twee bladzijdes de term ”postmodern” wordt genoemd. Dit alles werd op z’n manier tot een geheel samengesmolten dat het voor mij overtuiging miste.
Door al die negativiteit die zich steeds maar herhaalde kreeg ik een beetje het gevoel dat Rob de samenleving en de connectie die de media daarmee heeft verkeerd bekijkt en een bepaalde agressie op de samenleving probeert weg te schrijven in een boekje van 93 pagina’s. het is een richtingsverkeer die tot de laatste bladzijde standhoud. Daarom heb ik eigenlijk maar een vraag aan hem “Waarom ben je nog in Nederland?”.
Ik heb een aardig moeilijk lees geschiedenis gehad, omdat ik dyslexie heb. Lezen was een hel toen ik jong was. In groep 3 werd ik getest op dyslexie en werd voor de wereld duidelijk waarom ik lastig was en zoveel moeite had met lezen. De jaren daarna werd ik goed geholpen met mijn leesachterstand maar had ik nog steeds een hekel aan het lezen. Ik begon lezen eigenlijk pas na de basisschool leuk te vinden. Dit kwam vooral omdat ik een grootte fantasie heb en erg nieuwsgierig naar de verhalen die de boeken vertelde. Stap voor stap begon ik meer te lezen en begon ik het ook leuk te vinden. Rond mijn vijftiende begon ik volwassen boeken te lezen. Mijn eerste volwassen boek was Carrie van Stephen King (vertaald). Hierna ben ik steeds meer gaan lezen van Stephen en is hij uitgeroepen tot mijn lievelingsschrijver. De laatste paar jaar lees ik ook Engels talige boeken, omdat ik vaak vertaalde boeken las en liever het origineel wilde lezen. Nu kost lezen geen moeite en doe ik het met veel plezier. Als het maar een goed verhaal is.
Stelling:
“Het is goed dat de stakkers opkomen voor hun rechten in Hollywood”
Ik heb voor deze stelling gekozen omdat dit nu volop in de media te zien is en omdat het mij interesseert wat er allemaal in de film/televisie wereld gebeurd en dan vooral Hollywood. Deze interesse komt vooral omdat ik zelf ook later in deze business terecht wil komen.
Mijn mening over deze stelling is dat ik het juist goed vindt dat de schrijvers staken. Schrijvers in Hollywood worden al tijde onderdruk door de grootte bazen die al het geld verdienen. Zelf denk ik ook dat de staking ook nog wel gaat lukken omdat een schrijver een belangrijke factor voor een televisieprogramma of film is. Het is wel dapper van ze, want mocht het niet lukken kunnen ze hun baan natuurlijk verliezen.
Het is half acht en de wekker gaat. Met veel moeite en een tijdje keren wordt ik uiteindelijk wakker. De televisie staat nog steeds aan van de vorige avond. Ik doe mijn televisie uit en loop nog een beetje slaperig naar beneden. Eenmaal beneden aangekomen ga ik naar de keuken, pak een kom, doe er wat cornflakes in en een beetje melk. Daarna loop ik met een volle kom naar de eettafel en begin te eten. Tijdens het ontbijt heb ik vaak de neiging de televisie gids te pakken om te kijken wat er die avond op de televisie is. Na het ontbijt stap ik onder de douche, kleed me aan en pak mijn tas in. Voor dat ik vertrek doe ik eerst mijn Archos (mp3-speler) aan en mijn koptelefoon op mijn hoofd.
Om de reis van Hilversum naar Amsterdam een beetje vermakelijker te maken lees ik vaak de “Spits” of de “Metro”. Op school heb ik niet veel te maken met media waar ik bewust van ben. Als ik na een school dag weer thuis kom, zet ik eerst altijd mijn laptop aan en maak wat te eten klaar. Tijdens het werken zet ik vaak de televisie aan of zet wat muziek op. Ik ben niet echt dol op de radio dus die gebruik ik dan ook haast nooit.
Rond 8 uur is het etenstijd. Na het eten kijk ik vaak televisie tot het rond 12 uur is. ’S avonds kijk ik vaak naar films die op televisie zijn en anders pak ik een DVD uit de kast. Daarna val ik in slaap en wordt de volgende dag weer wakker met de televisie aan.
Taal
Schrijven
Spreken
Luisteren
Lezen
Cliché beeld
Taal: taal noch teken horen, taal noch teken vernemen
Schrijven: met een vork schrijven
Spreken: spreken is zilver zwijgen is goud
Luisteren: met een half oor luisteren
Lezen: iemand de les lezen
Origineel beeld
Taal: is als ademen, het is van levensbelang
Schrijven: doet pijn aan je hand
Spreken: is de poëzie van het leven
Luisteren: is niet altijd even makkelijk
Lezen: is als een avontuur die je van a naar b leid
Teamnaam: Panflatt:
Waar?
Het Steve Bikoplein is een plein dat zeker niet tot de mooiste van Amsterdam mag worden gerekend. Het is een groot ‘betonnenplein’, met daarop een lelijk fontein, een glijbaan en aan paar willekeurige neergezette bomen. Aan de zijkanten van het plein staan weinig uitnodigende bankjes. Deels willen wij daar de aandacht op vestigen, maar het gaat ook om iets anders.
Waarom?
De mensen die daar wonen zijn overwegend allochtoon en wij willen op ludieke wijze het ‘korte lontje’ dat veel mensen hebben omtrent verschillende en verschillen in culturen, naar voren brengen.
Het spel ‘Mens Erger Je Niet’ leent zich perfect ter ondersteuning van onze actie. De titel zegt al genoeg. Natuurlijk moeten we ook pionnen hebben. Dit zullen grote pionnen zijn geheuld in burka’s. Deze burka’s hebben verschillende kleuren, namelijk; roze, blauw, groen en wit. Een groot tapijt dat we uitspreiden op het Steve Bikoplein zal fungeren als speelbord.
Refresh:
Zoals gezegd is deze actie ludiek, maar ook zeker uitdagend. We gaan niet letterlijk de boodschap uit dragen. We willen dat er nagedacht en gepraat wordt over welk statement wij willen maken. Hiermee pakken we ook het individualisme aan. Veel culturen leven langs elkaar heen en men moet toch wakker geschud worden dat er op deze wijze niet samengeleefd kan worden. Een typisch Nederlands spel dat gespeeld wordt met pionnen die gekleed zijn in een klederdracht uit een andere cultuur. We willen de cultuur niet voor gek zetten, maar puur een statement maken over verschillende culturen die beter moeten samenleven.
De actie leent zich natuurlijk ook goed voor andere plekken zoals bijvoorbeeld het Museumplein.
Slogan:
‘Mens, erger je niet.’
