Hobo The Dried Cod

Het download syndroom

(Geschreven door Niall MacKellar)

In de samenleving waarin wij leven is het downloaden van muziek en films een dagelijkse bezigheid van de gewone mens. Mensen die niet downloaden of niet weten hoe het moet worden snel gezien als een buitenstaander die waarschijnlijk een halve eeuw onder een rots heeft geleefd. Nu wil het feit dat de overheid al een tijdje tegen het illegaal downloaden en vooral uploaden van muziek, films en software is. Dit is enigszins te begrijpen maar wordt door het verbieden van de sites, waar men muziek en films download, niet opgelost.

Persoonlijk ben ik ook een fanatieke downloader en er staat dan ook altijd iets te downloaden op mijn laptop. Daarom vind ik ook dat het verbieden van deze sites een slechte zaak is. De overheid begrijpt niet dat het verbieden van iets averechts werkt op de samenleving van nu en dan vooral de jeugd de groep is die het vaakst download. De jeugd van tegenwoordig heeft het geld niet op zijn of haar rug groeien en de gemiddelde cd of dvd kost zo’n 20 euro, dus ik begrijp het download gedrag wel. Dit komt niet alleen omdat ik bij deze groep hoor maar ook omdat dit gewoon de werkelijkheid is.

Zoals ik al zei ben ik zelf ook een fanatieke downloader en staat mijn laptop 24/7 aan om de nieuwste en vetste muziek of films te downloaden. Alleen is het downloaden van muziek of films niet het eindstation. Als ik er na het downloaden achter kom dat ik een geweldige band of film heb gedownload, ren ik meteen naar de winkel om de cd/dvd te kopen. Als ik even krap bij kas zit wacht ik gewoon tot hij in de bakken van 10 euro ligt en koop hem dan. Downloaden is voor mij eigenlijk een indicatie of de muziek of film goed genoeg is om te kopen en aangezien je op veel sites alleen maar 30 seconde kan beluisteren (en dat geeft niet echt een goede indicatie) moet ik wel downloaden. Mocht datgene dat ik gedownload heb niet aan deze eisen voldoen koop ik het natuurlijk niet maar gooi ik het tevens ook van mijn laptop af.

Je vraagt je zeker af waarom je iets zou kopen als je het ook gratis kan downloaden. Ik dan daar eigenlijk alleen op antwoorden met een voor mij goed argument. Ik wil gewoon het origineel hebben. Het is gewoon leuk iets te verzamelen en om daar dan een beetje geld voor neer te tellen deert mij niet. Ik kan mij voorstellen dat de jeugd er geen geld voor heeft en dat ze daarom gaan downloaden. Daar is helemaal niks mis mee maar dit moet niet ten koste van de verkoop van cd’s en dvd’s gaan. Daarom moet dit probleem worden opgelost en dan bedoel ik niet het verbieden van de sites waar gedownload wordt.

Er zijn volgens mij genoeg oplossingen voor het probleem om er voor te zorgen dat deze sites niet voorgoed verdwijnen. Een van de oplossingen is om muziek en films aan te bieden met lage kwaliteit zodat het voor degene die het download wel te zien of te beluisteren is maar als hij of zij het echt goed wil zien of beluisteren er wel naar de winkel gegaan moet worden om het te kopen. Een andere oplossing is iets dat al gebeurt op de Planet site. Bij Planet is het mogelijk muziek te downloaden. Elke maand krijg je 1000 punten en het kost je 100 punten per nummer. Daarnaast kun je, als je iets gedownload hebt, dit alleen op je pc waarop het gedownload is afspelen. Aangezien de jeugd continu onderweg is en bijna elk mens op aarde tegenwoordig een mp3-speler heeft moet het uiteindelijk toch gekocht worden om het op de mp3-speler te zetten. Daarnaast is er natuurlijk het betalen voor het downloaden waar ik zelf geen voorstander van ben want, mocht datgene dat ik download niet leuk zijn, dan heb ik er wel voor betaald.

De conclusie van mijn betoog is dat ik vind dat het niet goed is dat de overheid de sites, waar men muziek en films download, verbiedt. Dit is niet de juiste oplossing voor het probleem van illegaal iets in bezit hebben en de terugloop van de verkoopcijfers van muziek en films. Hiermee geeft de overheid ons niet te mogelijkheid te filteren wat we wel of niet leuk vinden zonder ervoor te hoeven betalen. Er zijn andere oplossingen die volgens mij veel beter zullen werken. Laten we hopen dat de overheid nog even om de tafel gaat zitten en tot een betere oplossing komt. Anders zal het wel eens snel gedaan kunnen zijn met het download syndroom.

Werkplan betoog

Niall MacKellar V1CC1

Het illegaal downloaden en uploaden van films en muziek. De overheid is er mee bezig alle illegale sites die films en muziek aanbieden te verbieden en af te sluiten. Hierdoor ben je verplicht alles wat je aan films of muziek wilt te kopen.

In mijn betoog wordt gebruik gemaakt van een aantal verschillende media namelijk film, muziek en internet. Er is niet een directe verbinding met het boek, maar het gaat wel om de jeugd van tegenwoordig en die download er op los.

Ik heb voor dit onderwerp gekozen omdat ik zelf ook illegaal download en upload. Voor mij persoonlijk is het een indicatie van een bepaalde film of artiest. Als ik na het downloaden iets leuks zie koop ik het gewoon.

“Het verbieden van het downloaden van films en muziek is een slechte zaak”

Ik ben van mening dat het niet goed is dat de overheid zich hier mee bezig houd. Ik snap best dat het niet legaal is om films en muziek te downloaden en vooral te uploaden, maar persoonlijk denk ik niet dat dit de juiste oplossing is. Hiermee zorg je er voor dat film en muziek liefhebbers zoals ik niet kunnen scannen wat we wel en niet leuk vinden en de moeite waard is te kopen. Ik denk dat er weldegelijk alternatieven zijn die er toch voor zorgen dat er films en muziek gekocht wordt. B.v: je kan de films en muziek die je gedownload hebt alleen maar op je pc afspelen.

Het is belangrijk dat de overheid snapt dat ze de jeugd naar hun hand moeten krijgen. Alleen zo kunnen ze ervoor zorgen dat de jeugd niet meer illegaal gaat downloaden. Als je ….. van downloaden verkleind kunnen ze hun uiteindelijke doel veel beter bereiken (Het kopen van dvd’s en cd’s). Voor mij persoonlijk is het natuurlijk ook nootzakelijk dat dit gebeurd want als ik niet weet of iets de moeite waard is moet ik de risico nemen dat iets niet de moeite waard is en dat constateert erin dat ik minder ga kopen.

Er zijn genoeg argumenten voor en tegen mijn standpunt. maar dan gaat het wel over twee verschillende partijen. De ene partij (de consument) is grotendeels voor de stelling en de andere partij (de overheid) natuurlijk tegen. De argumenten voor zijn dat vooral de jeugd niet genoeg geld heeft om vaak een cd of dvd te kopen. Voor hun is het belangrijk dat ze de mogelijkheid hebben het gratis te kunnen afspelen. Daarnaast zijn de argumenten tegen dat het natuurlijk illegaal is om film en muziek te downloaden. De overheid kijkt ook naar de film en muziekbusness want als er geen dvd’s of cd’s gekocht worden worden er misschien geen film en geen muziek gemaakt.

In mijn betoog zal ik gaan afwisselen met aannames en droogredenen. Van sommige dingen ga ik uit dat het zo is maar dat weet je natuurlijk nooit. Daarnaast zijn er ook dingen die ik persoonlijk vind of denk. Volgens mij zijn er wel verschillende conclusies mogelijk met mijn argumenten, omdat er natuurlijk voor en tegen argumenten te verzinnen zijn waarom er wel of niet gedownload mag worden.

http://www.henkblanken.nl/

Op het eerste oog is het een hele standaard blog. Daarom komt hij voor mij over als saai en niet vernieuwend. Iets dat me wel opviel aan deze blog en wat op onze blog nog ontbreekt zijn “tags”. Tags zijn woorden die vaak gebruikt worden op de blog. Deze woorden worden in een grid geplaatst zodat het makkelijker en vooral sneller is om iets te vinden. Woorden die het vaakst gebruikt worden worden het grootst getoond.

Deze week zat ik in het groepje van de PR’ders. Dat hield in dat ik bestaande blog’s moest bekijken en analyseren. Uit die analyse konden onderdelen gejat worden die in het klassenblog verwerkt kon worden. Aan mij de taak het juiste onderdeel te vinden. Daarnaast was ik toch erg nieuwsgierig of er al een reactie op mijn stelling was.

Boeiend!

(Recensie van Niall MacKellar)

In deze recensie behandel ik kort maar krachtig het boek van Rob Wijnberg “Boeiuh!” waarin hij een kritische blik op de samenleving door de ogen van de jeugd beschrijft. Rob is de jongste opinieredacteur van NRC en heeft zijn drie essays genaamd “Boeiuh”, “Chilluh” en “Pimpuh” tot een boek gevormd die maar liefs 93 pagina’s telt.

Uit nieuwsgierigheid van de positieve reacties van mensen die al begonnen waren met het boek (waar ik toen nog niet mee begonnen was) begon ik de achterkant met volle vertouwen dat het een goed boek zou zijn te lezen. Het positieve gevoel werd al snel 180 graden omgekeerd toen ik de foto van de schrijver zag. “Krijgen we z’n gozer die denkt alles beter te weten, terwijl hij waarschijnlijk even jong is als wij”. Maar ja het moest gelezen worden, dus begon ik maar.

Het eerst deel (Boeiuh) vond ik eigenlijk nog het beste deel, dat komt dan ook alleen omdat ik hier een bepaalt beeld bij kreeg die ik wel snapte en  gedeeltelijk ook herkenbaar is. Ik kreeg wel een beetje het gevoel dat niks goed was, ik weet wel dat het een kritische blik is op de samenleving maar dit is wel heel kritisch. Alsof hij de televisiegids aan het afvinken was, had hij kritiek op alles wat los of vast zat. Naast dat alles wat je in de tv-gids vind werd behandelt, had ik ook het gevoel dat het een soort samenvatting van de laatste 10 jaar is (dat niet perse slecht is).

Van het tweede (Chilluh) en derde (Pimpuh) deel heb ik eigenlijk weinig meegekregen. Als iemand over de politiek van de laatste jaren gaat praten haak ik al gauw af. De irritatie kwam tot ongekende hoogte toen ik erachter kwam dat om de twee bladzijdes de term ”postmodern” wordt genoemd. Dit alles werd op z’n manier tot een geheel samengesmolten dat het voor mij overtuiging miste.

Door al die negativiteit die zich steeds maar herhaalde kreeg ik een beetje het gevoel dat Rob de samenleving en de connectie die de media daarmee heeft verkeerd bekijkt en een bepaalde agressie op de samenleving probeert weg te schrijven in een boekje van 93 pagina’s. het is een richtingsverkeer die tot de laatste bladzijde standhoud. Daarom heb ik eigenlijk maar een vraag aan hem “Waarom ben je nog in Nederland?”.

Ik heb een aardig moeilijk lees geschiedenis gehad, omdat ik dyslexie heb. Lezen was een hel toen ik jong was. In groep 3 werd ik getest op dyslexie en werd voor de wereld duidelijk waarom ik lastig was en zoveel moeite had met lezen. De jaren daarna werd ik goed geholpen met mijn leesachterstand maar had ik nog steeds een hekel aan het lezen. Ik begon lezen eigenlijk pas na de basisschool leuk te vinden. Dit kwam vooral omdat ik een grootte fantasie heb en erg nieuwsgierig naar de verhalen die de boeken vertelde. Stap voor stap begon ik meer te lezen en begon ik het ook leuk te vinden. Rond mijn vijftiende begon ik volwassen boeken te lezen. Mijn eerste volwassen boek was Carrie van Stephen King (vertaald). Hierna ben ik steeds meer gaan lezen van Stephen en is hij uitgeroepen tot mijn lievelingsschrijver. De laatste paar jaar lees ik ook Engels talige boeken, omdat ik vaak vertaalde boeken las en liever het origineel wilde lezen. Nu kost lezen geen moeite en doe ik het met veel plezier. Als het maar een goed verhaal is.

Stelling:

“Het is goed dat de stakkers opkomen voor hun rechten in Hollywood”

Ik heb voor deze stelling gekozen omdat dit nu volop in de media te zien is en omdat het mij interesseert wat er allemaal in de film/televisie wereld gebeurd en dan vooral Hollywood. Deze interesse komt vooral omdat ik zelf ook later in deze business terecht wil komen.

Mijn mening over deze stelling is dat ik het juist goed vindt dat de schrijvers staken. Schrijvers in Hollywood worden al tijde onderdruk door de grootte bazen die al het geld verdienen. Zelf denk ik ook dat de staking ook nog wel gaat lukken omdat een schrijver een belangrijke factor voor een televisieprogramma of film is. Het is wel dapper van ze, want mocht het niet lukken kunnen ze hun baan natuurlijk verliezen.

Het is half acht en de wekker gaat. Met veel moeite en een tijdje keren wordt ik uiteindelijk wakker. De televisie staat nog steeds aan van de vorige avond. Ik doe mijn televisie uit en loop nog een beetje slaperig naar beneden. Eenmaal beneden aangekomen ga ik naar de keuken, pak een kom, doe er wat cornflakes in en een beetje melk. Daarna loop ik met een volle kom naar de eettafel en begin te eten. Tijdens het ontbijt heb ik vaak de neiging de televisie gids te pakken om te kijken wat er die avond op de televisie is. Na het ontbijt stap ik onder de douche, kleed me aan en pak mijn tas in. Voor dat ik vertrek doe ik eerst mijn Archos (mp3-speler) aan en mijn koptelefoon op mijn hoofd.

Om de reis van Hilversum naar Amsterdam een beetje vermakelijker te maken lees ik vaak de “Spits” of de “Metro”. Op school heb ik niet veel te maken met media waar ik bewust van ben. Als ik na een school dag weer thuis kom, zet ik eerst altijd mijn laptop aan en maak wat te eten klaar. Tijdens het werken zet ik vaak de televisie aan of zet wat muziek op. Ik ben niet echt dol op de radio dus die gebruik ik dan ook haast nooit.

Rond 8 uur is het etenstijd. Na het eten kijk ik vaak televisie tot het rond 12 uur is. ’S avonds kijk ik vaak naar films die op televisie zijn en anders pak ik een DVD uit de kast. Daarna val ik in slaap en wordt de volgende dag weer wakker met de televisie aan.

Cliché en origineel beeld van woorden

Woorden

Taal

Schrijven

Spreken

Luisteren

Lezen

Cliché beeld

Taal: taal noch teken horen, taal noch teken vernemen

Schrijven: met een vork schrijven

Spreken: spreken is zilver zwijgen is goud

Luisteren: met een half oor luisteren

Lezen: iemand de les lezen

Origineel beeld

Taal: is als ademen, het is van levensbelang

Schrijven: doet pijn aan je hand

Spreken: is de poëzie van het leven

Luisteren: is niet altijd even makkelijk

Lezen: is als een avontuur die je van a naar b leid